vrijdag 28 februari 2014

Blogger verdwijnt als een nieuwe website verschijnt....

In 2008 ben ik begonnen met bloggen op het Web-log platform. Toentertijd werd al gezegd dat bloggen over z'n hoogtepunt heen was. Zo zie je maar.... Het kan verkeren.... Tijdens de dramatisch slecht georganiseerde en uitgevoerde migratie van Typepad naar WordPress, waardoor mijn Weblog site (met die overgang, verdween ook het tussenstreepje) langdurig niet bereikbaar was, ben ik overgestapt op Blogger.

Mijn blog geschiedenis raakte ik vervolgens kwijt....


Sanoma trok namelijk op 1 maart 2013 de Weblog stekker er volledig uit. Sindsdien ben ik me er altijd van bewust geweest dat je 'eigen content' beter op een 'eigen url' kunt hebben staan. Ook omdat een dergelijke verdwijning je vindbaarheid in Google nogal aantast en er veel dode links op het web achterblijven.

Dat risico loop ik nu nog steeds, want sinds september 2011 blog ik met dezelfde gedisciplineerde regelmaat dus op Blogger. Tot voor kort voelde ik echter niet afdoende urgentie voor een eigen url en dito Content Management Systeem.

Tot voor kort dus.


Want deze maand heb ik namelijk alle benodigde stappen wel gezet. Eerder dit jaar had ik sonjavanvuren.nl al geregistreerd. Misschien een beetje laat, als je bedenkt dat ik eind 2012 m'n vaste baan heb opgezegd, maar vorig jaar was nog niet helemaal duidelijk welke richting het op zou gaan. Inmiddels is glashelder dat mijn focus voor 100% op Soncere Marketing en Communicatie gericht is.

De soepele WordPress implementatie heb ik te danken aan online marketing bureau HEERS. Roderick van Straten gaf hands-on (SEO) begeleiding en reageerde zelfs in de avonduren snel op vragen. Terwijl hosting provider Justhost op de achtergrond zorgde dat alles feilloos werkte. Beide heb ik leren kennen via Twitter en kan ik je van harte aanbevelen.

Het resultaat van deze gezamenlijke inspanning staat sinds vandaag online:



Dit is dan ook mijn laatste blogpost op Blogger. Rouwig ben ik er niet om. Zeker niet na alle mooie reacties op de nieuwe site. De meest voorkomende opmerking: "Prachtige site en heel helder wat je profiel nu is." Zo zie je maar wat vormgeving en een strakke en duidelijke navigatie doen, want aan de inhoud is niet zo veel veranderd.

Een nieuwe start met een vertrouwde frequentie: iedere vrijdag blog ik voortaan op sonjavanvuren.nl!

vrijdag 21 februari 2014

Hoe ontheemd afval steeds vaker een bestemming vindt...

De #zwerfie. Ik zag Else Boutkan erover twitteren. Een parodie op de #selfie? Het 'bekt' net zo lekker, dat wel, maar het is toch echt heel iets anders. Je raapt elke dag één stuk zwerfvuil op en maakt er een foto van die je op Social Media zet, met '#zwerfie' erbij.

De onderliggende filosofie is van Peter Smith, alias @Klean_nl:


Ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen één stuk zwerfafval per dag opruimen. Simpel hè? Ja, inderdaad. Easy does it, namelijk. Letterlijk.

Want wat gebeurt er als we ademloos naar een gepassioneerd en ambitieus verhaal hebben zitten luisteren? Dan zeggen we na afloop tegen elkaar: "Wat was dat inspirerend zeg" en "Wow, dat iemand zo kan gáán voor iets. Petje af hoor." Zulk soort dingen.

-- Meer blogs lezen? Sinds eind februari 2014 blog ik op www.sonjavanvuren.nl. --

Mooi. Fijn. Leuk. Maar daardoor verandert er.... niets.


Agnes Swart-fotograaf
Agnes Swart - fotograaf - a plastic statement-soup
Het is ook niet niks: ga er maar aan staan, een ecologische ramp aanpakken - want dat is de plastic soep. Nee, dan toch liever de waan van de dag. Niet dat we daar heel bewust voor kiezen. De enormiteit van de problematiek is nou eenmaal dusdanig, dat het je makkelijker lamlegt in plaats van tot actie aanzet.

Hoe breng je mensen dan tóch in beweging?


Door het zo klein mogelijk te maken. Door een sterke visie te vertalen naar eenvoudige, simpele acties, die weinig moeite kosten, laagdrempelig zijn én ook iets van 'what's in it for me' hebben.... Maak kennis met de #zwerfie. (Henk Vrugt is overigens de bedenker van het woord en Else Boutkan heeft onlangs geblogd over de recente ontstaansgeschiedenis.)

Er zijn genoeg mensen die niks van een #selfie moeten hebben en al die zelfportretten maar egotripperij vinden. De term is echter inmiddels behoorlijk bekend. Mede omdat het tot woord van het jaar 2013 verkozen is. Uiteraard kwamen er onvermijdelijk ook allerlei parodieën, zoals de #belfie.

Al met al leverde het zowel on- als offline de nodige buzz op. Een ideaal momentum om spontaan aan te haken met een betekenisvolle, maar ook grappige versie. Dat is de #zwerfie. De leuke naam blijft hangen, het idee erachter is simpel en het stimuleert mensen om er daadwerkelijk én zichtbaar mee aan de slag te gaan:

Velen posten hun dagelijkse #zwerfie op Twitter.


Net zoals het zien van #selfies menigeen tot een eigen versie aanzet, zo zullen de #zwerfies een soortgelijk effect sorteren. Het zijn dus niet foto's van jou, jou en nog eens jou. Het zijn foto's van zwerfafval wat jij dagelijks in afvalbakken gooit. Een leuk voorbeeld:


Natuurlijk ben jij degene die dat afval daar deponeert, dus er zit vanzelfsprekend een stuk 'zelf' in en het is ook een statement: Jij bent iemand die zwerfafval opruimt. Maar de #zwerfie is niet een tijdelijke, leuke aanhaker of een blijvertje zoals de #selfie omdat het zo fijn alleen maar over ons gaat. 

Zodra je even iets verder kijkt dan de hashtag ontdek je een wereld van (fanatieke) zwerfafvalopruimers.


Er is dan ook veel aan vooraf gegaan, voordat de #zwerfie aan haar positief besmettelijke opmars begon. En daar heb je een harde kern 'believers' voor nodig, die onvermoeibaar dóórgaan waar menig ander zou afhaken. Het scheelt ook of de tijdgeest al dan niet meewerkt.

Je hoort steeds meer over 'de nieuwe- of de circulaire economie' en dat we in een transitie periode verkeren. Jan Rotmans is lange tijd als fantast terzijde geschoven, maar zijn verhaal krijgt nu alle ruimte die het verdient, waardoor het breder opgepakt wordt en daadwerkelijk invulling krijgt.

Want nogmaals: alleen met een visie kom je er niet - al is ie nog zo inspirerend. 


Else Boutkan vat het treffend met haar lijfspreuk: "Maak golven. Alleen duurzame." Verbind een duurzame visie met een maatschappelijk verantwoorde en praktische uitvoering. De enige manier om een beweging in gang te zetten én te houden.

Tot slot deze ultrakorte en duidelijke #zwerfie instructiefilm van @MartinPronk. Precies, simpel. Want easy does it dus. Maar wel vanuit een ijzersterke visie. Die de wereld verandert. One piece at a time. Met ieder opgeraapt stukje zwerfafval.

Zelf 'ontzwerf' ik sinds de herfst van 2011. Doe jij vanaf vandaag ook mee?

vrijdag 14 februari 2014

Bankieren zoals het hoort! Maar ehh.... hoe hoort het ook alweer??

Banken. Ik heb er nooit zo veel mee gehad. Al ben ik er vele jaren geleden mijn 'carrière' begonnen. Verder dan een spaarrekening en een hypotheek ben ik nooit gekomen. Heb ik daardoor niet zoveel te klagen? Waarom ik dan in vredesnaam als zo'n leek het boek Heartful Banking van Owen de Vries lees, en sterker nog, zelfs recenseer?!

Heartful Banking-Owen de Vries"Wat weet jij er nou van?"


Dat was een beetje de toonzetting op LinkedIn, waar mensen reageerden op mijn 'status update' met de melding dat ik dit boek aan het lezen was om het te recenseren voor o.a. managementboek.nl. Tja.

Moet je dicht bij een vuur gezeten hebben om ergens een onderbouwde mening over te hebben? Of kunnen we stellen dat de financiële crisis een symptoom is van een breder maatschappelijk probleem dat ons allemaal aangaat?


Als het gaat over fatsoen, over gewin voor enkelen ten koste van velen, zelfs ten koste van het fundament van onze samenleving, dan zijn we er toch allemaal bij betrokken? We ervaren in ieder geval de consequenties en nemen daardoor misschien ook ons eigen handelen nader onder de loep.

Het mag duidelijk zijn hoe ik er als bedrijfsfilosoof over denk. Dus. Waar gaat het boek Heartful Banking over?


De titel is veelzeggend en tevens de naam van een model wat de schrijver Owen de Vries ontwikkeld heeft. Na ruim 20 jaar in het bankwezen gewerkt te hebben is hij begin 2012 voor zichzelf begonnen. Het gaat hem namelijk niet alleen om een 'leuk model' bedenken en zijn 'geloof' in boekvorm gieten. Hij wil laten zien dat het werkt en overeind blijft in de alledaagse bancaire praktijk.

Nu kan ik hier een hele verhandeling gaan houden over hoe dat model er precies uitziet, wat de onderdelen zijn en hoe je daar structureel mee aan de slag kunt. Maar dat kan Owen de Vries echt veel beter zelf uitleggen, dus lees daarvoor gewoon zijn boek. Mij gaat het in deze om de essentie en dat is niet het model - dat is slechts een tool. Het gaat om de intenties en overtuigingen die eraan ten grondslag liggen.

Bestuderen is niet een boek uit je hoofd leren, maar ontdekken wat de schrijver het belangrijkst vindt en waarom.


Beweegredenen, motieven, interpretaties, achtergronden.... Dé waarheid bestaat niet en hoe ieder mens op zijn of haar manier de wereld uniek inkleurt, blijft eindeloos fascineren en boeien. Waarbij we structureel onderschatten hoe we beïnvloed worden door onze omgeving en de tijdgeest.

Over tijdgeest gesproken. Volgens menigeen zijn de huidige tijden niet zomaar volatiel, maar verkeren we in een heuse transitieperiode. We zitten niet in een tijdperk met veel veranderingen, maar in een verandering van tijdperk.

Sonja van Vuren-bedrijfsfilosoofNa decennia van 'what's in it for me'-individualisme komt 'de samenleving' weer in beeld. Niet dat ze echt weggeweest is. We hadden dit ongekende welvaartsniveau nooit kunnen bereiken zonder de ingenieuze sociale structuur van onze maatschappij, met steeds meer technologische hoogstandjes.

De laatste decennia is er echter stuivertje gewisseld:

De samenleving ging de economie dienen in plaats van andersom.


Dat is op de lange termijn onhoudbaar. Er ontstaan structurele crisissen als niet meer een (mee)voelende samenleving, maar een (be)rekenende economie de grondslag en parameter wordt van het menselijk handelen. De financiële crisis is 'slechts' één van de vele die het fundament onder het paradigma van eindeloos door kunnen groeien, definitief wegslaat.

De enormiteit van de problematiek is overweldigend. We hebben keihard motiverende en begrijpelijke handvatten nodig, die we kunnen blijven vasthouden bij het zetten van de benodigde stappen om het tij te keren. Anders zal de toch al ruimschoots voorradige lethargie alleen maar nog meer om zich heen grijpen.

Gelukkig bezit het Heartful Banking model van Owen de Vries 'the power of simplicity'. Terwijl het doorvoeren ervan een diepgaande, integrale aanpak vanuit het hart is. Zonder te vergeten dat er simpelweg ook brood op ieders plank moet komen. Het is niet of/of, maar en/en.

Eigenlijk is het triest dat we tegen elkaar moeten zeggen dat we een solide en integere bankensector nodig hebben, waarbinnen de klant centraal staat. En 'bankensector' kun je natuurlijk ook nog eens naar believen vervangen door iets anders.

Uiteindelijk komt het allemaal neer op vertrouwen.


En dat moet je op 'gutfeeling niveau' voelen. Dat kan alleen als feitelijk gedrag overeenkomt met de (marketing) woorden. Als beloftes worden nagekomen. Als er producten en diensten ontwikkeld worden die niet alleen jou ten goede komen, maar daadwerkelijk het welzijn van de klant bevorderen. Dat is echter uiterst moeilijk als relatiegericht, menselijk en ambachtelijk bankieren ondergeschikt is gemaakt aan transactiegericht bankieren.

We moeten terug naar de basis. Een samenleving 'maak' je samen. Haar enkel gebruiken voor eigen gewin, heeft uiteindelijk ook effect op jou en je kinderen. Al heeft het er lange tijd naar uitgezien dat je er wel mee kon wegkomen, met (het stimuleren van) zelfverrijking ten koste en op kosten van de gemeenschap.
Heartful Banking-Owen de Vries
Banken weer neerzetten op de plek waar ze horen: in het hart van de samenleving. Als je het mij vraagt, is dat wat Owen de Vries wil bereiken met Heartful Banking.

Omdat ze er onderdeel van uitmaken, niet omdat ze het hart zijn. Want we kunnen alleen maar gezamenlijk zorgen voor een hart dat 'klopt', zowel letterlijk als figuurlijk.

Het mag duidelijk zijn hoe ik tegen Heartful Banking en haar pleitbezorger aankijk. 


Ik herken veel van wat ook mij drijft en in beweging brengt. Om 'de doelgroep' in beweging te zetten, moet je je echter verplaatsen in wat men op dit moment het belangrijkst vindt en daarop aansluiten om stapje voor stapje verandering teweeg te brengen. Anders loop je te ver op de troepen vooruit.

Owen de Vries heeft exact dat gedaan. Hij is naast bevlogen, vooral heel nuchter en realiseert zich dat je de bancaire wereld het beste kunt overtuigen met haar eigen middelen en taal. Dus creëer een aansprekend model, onderbouw dat degelijk en vakkundig, betrek relevante professionals met aanzien erbij en maak zo overtuigend mogelijk duidelijk dat deze werkwijze simpelweg óók rendement oplevert - maar dan niet alleen nú, ook straks en in een veel bredere zin.

Je kunt een vlammend betoog houden, met bezieling vertellen waar je in gelooft en mensen zullen erdoor geraakt worden. Maar dan, wat komt daarna? Mensen komen pas daadwerkelijk in beweging als je in staat bent vanuit een bepaalde bezieling concrete handvatten aan te dragen waar men morgen mee aan de slag kan.

En dat niet alleen. Je moet de voortgang kunnen monitoren. Weten aan welke principes je beslissingen kunt toetsen. Want zeker in het begin zullen de stappen onzeker aanvoelen. Inspiratie is niet afdoende houvast voor de langere termijn - de waan van de dag trekt je zomaar van een nieuw pad af.

Ik vermoed dat Heartful Banking van Owen de Vries voor menigeen die onderbouwde en realistische houvast zal zijn. Dus: aan de slag!

vrijdag 7 februari 2014

Je passie volgen? Ik zou het NIET doen. Wees blij!

Liever luisteren ipv lezen? Kan. Scroll door de blog voor al 't andere mooie (beeld)materiaal!
Agnes Swart, Tessa Wiegerinck en ik hebben iedere eerste vrijdag van de maand tot de ondernemers #kommaarop gebombardeerd. Wederom was het niet moeilijk om een onderwerp via Twitter te crowdsourcen. Nicolette Scholtens, alias @hogepony, zag de #kommaarop tweets voorbij komen, las de voorgaande edities en vroeg zich af:


Ja, stel je dat eens voor zeg.... Dat kan inderdaad toch eigenlijk ook niet?! Voor alle duidelijkheid: we hebben het niet over hobby's. Het gaat over werken. Brood op de plank krijgen. Dat spul.

Ik herinnerde me een video van Cal Newport: follow your passion is wrong. Tijd om 'm opnieuw te bekijken. Dit is wat hij zegt:

  • Denken dat je door boeken te lezen, seminars volgen en nadenken, kunt ontdekken wat 'je passie' is en van daaruit pas werk zoeken, is een frustratiegarantie.
  • Je kunt niet van tevoren uitzoeken en zeker weten wat jou een gepassioneerd en vervullend leven zal brengen. Dat is een tragische denkfout die velen de nodige hartzeer oplevert.
  • Door te doen, uit te proberen en te ontdekken, struikel je als het ware vanzelf over 'je passie'. Integreer dat in het werk wat je toch al doet.

Eigenlijk is het dus niet zo'n goed advies, dat je je passie moet volgen. Waarom geloven we dat dan wel zo massaal? Het klinkt natuurlijk mooi. Iedere dag doen 'waar je voor gemaakt bent'. Maar in de prins(es) op het witte paard geloven we toch ook niet? 

Het passie-verhaal rijdt niet op een wit paard, dat zal schelen. 


Wat ook uitmaakt, is dat er in de jaren tachtig een trend is ontstaan die tot op heden werken buitenproportioneel belangrijk maakt. De voornaamste reden om te werken, is niet meer in je levensonderhoud voorzien, maar tot zelfverwezenlijking komen. Het ene boek na het andere is er sindsdien over geschreven. Menig coach verdient er in ieder geval een gepassioneerde boterham mee. 

Al die 'eigen kracht' verhalen van de laatste tijd haken er ook op aan. Waarom is het erg om iets te doen waar vroeger (meer) voor betaald werd? Het gaat toch vooral om zelfontwikkeling? En in een participatiemaatschappij doe je toch 'gewoon' dingen voor elkaar, zonder dat daar iets tegenover hoeft te staan?

Wat is het toch paradoxaal. Na decennia van 'what's in it for me'-individualisme, waar het vooral ging om je eigen materiële en geestelijke voorspoed en zowel zakelijk als privé steeds meer de transactie en niet de relatie centraal kwam te staan, moet je nu ineens zelfs commerciële partijen belangeloos vooruit willen helpen

We hebben die mentale switch nog niet gemaakt, zeg maar. 


Voor wederkerigheid heb je alle partijen nodig. Het valt niet mee om nu te moeten werken voor iets wat je vroeger 'zomaar' kreeg (een uitkering) of waar in het verleden een dienstverband of reëel tarief tegenover stond. Simpele marketing basics zijn dat. Een klant die eerst iets 'zomaar' gratis kreeg, gaat er in een later stadium niet ineens 'zomaar' wél voor betalen.

Ik mag graag naar Martijn Aslander luisteren. Als ik hem hoor vertellen, dan denk ik, zie je wel dat het mogelijk is! Natuurlijk heeft hij vandaag de dag een enorm aanzien, maar als je z'n verhaal kent, dan weet je dat hij van ver gekomen is. Hij geeft eerlijk aan dat het zeker in het begin niet makkelijk is, werken met 'waardebepaling achteraf'. 

Je zult vaker teleurgesteld worden, dan blij verrast zijn. 


Hij zegt ook, dat als iemand denkt, ha, daar maak ik even handig gebruik van, dan kom je toch gewoon niet meer als ze voor de 3e keer bellen? Maar vaak denkt men aan een paar keer al genoeg te hebben. En na jou zijn er nog genoeg anderen waar op deze manier vrijblijvend mee gebrainstormd kan worden

Met het stijgen van het aantal (gedwongen) zzp'ers, komen dit soort praktijken steeds vaker voor. Menig freelancer (wan)hoopt dat het een investering is voor de lange termijn die uiteindelijk zal renderen. Voorlopig werkt echter bijna 60% van de huidige zzp’ers onder een kostendekkend tarief.

- intermezzo - hoe theatermaker Jacob Jan Voerman het ziet en omschrijft -

  

- einde intermezzo - theatermaker Jacob Jan Voerman -

Ben ik een beetje zwartgallig? Meer dan een beetje zelfs?


Zou best wel eens kunnen. Ik ben geen positieve psychologie vaandeldrager, nee. Niet van de Amerikaanse versie. Dat je alles kunt bereiken wat je wilt. Dus als 'het' je niet lukt, betekent dat maar één ding: eigen schuld, dikke bult. Had je er maar écht voor moeten gaan. Alsof je omstandigheden en persoonlijkheidskenmerken als zelf uitgekozen jassen aan en uit kunt doen.

Eigenlijk is het heel raar - aan de ene kant dat 'iedereen kan zijn dromen waarmaken' en aan de andere kant onze ingebakken neiging om op het negatieve te focussen. Zo werd er voor een groot wereldwijd Gallup onderzoek aan ouders een rapport voorgelegd met een 9, flink wat (ruim) voldoende's en één 4. De vraag luidde: Wat vindt u het belangrijkste cijfer op dit rapport? 

Het gemiddelde van alle landen bij elkaar: 65% vond de 4 het belangrijkst.


Nu denk je misschien, ach, dat was op school. Die tijd ligt gelukkig (ver) achter ons. Maar hoe ziet het gemiddelde beoordelingsgesprek eruit? Ja, je voelt 'm al aankomen. Er wordt vooral gefocust op de 'verbeterpunten'. Dus van die 4-en moeten 6-jes gemaakt worden. Is dat waar klanten op zitten te wachten, op 6-jes? Alsof er niet al genoeg grijze muizen zijn....

- begin intermezzo - hoe fotograaf Agnes Swart het ziet en omschrijft -

Agnes Swart-fotograaf

Voor mij is het niet zo zwartwit als 'dat kan niet'. Het is een balans 
en iedereen moet voor zichzelf bedenken hoe de gewichten verdeeld zijn. 
De één houdt van elke dag een hele lading vrolijk gekleurde vruchtenhageltjes 
en de ander heeft genoeg aan een dun laagje 
en als je het niet weet is het een kwestie van uitproberen. 

Dan de broodjes, die liggen er ook niet zomaar.

Soms liggen er genoeg, soms net te weinig en soms weet je niet 
of ze er volgende maand wel liggen en waarvan je ze moet kopen.

Voor beide moet je in beweging blijven. Teveel boterhammen en weinig vruchtenhagel 
beneemt me de creatieve ruimte. Veel vruchtenhagel en weinig boterhammen 
beneemt me de energie om mijn plannen uit te kunnen voeren.

Het kan wel maar het is een kwestie van timing, 
keuzes maken en luisteren naar wat voor jou goed voelt.

- einde intermezzo - fotograaf Agnes Swart -

Zoals met alles gaat het ook hier weer om balans. Iedere minuut van de dag leuk vinden, is met een niet beneveld brein onmogelijk. Ik denk ook dat 'ambitie hebben' en 'ondernemend zijn' onderhand dwangmatige proporties beginnen aan te nemen. Je móet gepassioneerd zijn!

Alhoewel dit ook een beetje een elitaire discussie is in een soort van parallel universum. 


Zoals onlangs iemand raak tegen me zei: "Kijk eens naar de gezichten van de mensen die onderweg zijn naar hun werk. Je moet nou eenmaal." Want de kinderen hebben net zo'n volle agenda als hun ouders, maar niet dezelfde gevulde portemonnee. En de hypotheek, 2 auto's, allerlei vaste lasten, die paar vakanties per jaar en wat al niet meer, moeten ook betaald worden.

Altijd maar meer-meer-meer. Dat is de enige manier om te bijven groeien-groeien-groeien. De 'oude economie' ziet niets liever. Het algemene welstandsniveau van ons allemaal is er enorm door vooruit gegaan. Ach. Er is veel te doen over 'de nieuwe economie'. Vooralsnog worden we behoorlijk gegeseld door 'oude economie' denkbeelden en meetlatten.

- begin intermezzo - hoe fotograaf Tessa Wiegerinck het ziet en omschrijft -

Tessa Wiegerinck-event fotograaf-portret fotografie

- einde intermezzo - fotograaf Tessa Wiegerinck -

Meten is weten.


Nog los van hoe je data interpreteert, zoiets volatiels als de voelende mens is niet in een paar rekensommetjes te vatten, op te tellen en uit te rekenen. Met vervolgens een eenduidig resultaat wat boven iedere twijfel verheven is. Dat is iets voor computers onder elkaar.

Terug naar de realiteit van de menselijke, dagelijkse praktijk. Kennen jullie Marcus Buckingham? Het is de man achter de 'Strenghts Finder' - ontdekken waar je goed in bent en daarop voortbouwen. Als je alle toeters en bellen weghaalt, is de essentie van zijn boodschap en actieplan heel simpel:

  • Wanneer vliegt de tijd en op welke momenten kruipt ze voorbij? Hou eens een paar weken bij waar je energie van krijgt en waar je je ellendig bij voelt.
  • Vul op basis daarvan vervolgens minimaal 3x de volgende zinnen aan: "Ik voel me sterk wanneer ik...." en "Ik voel me zwak als ik...." Zorg dat je dit altijd (letterlijk) voor ogen hebt.
  • Ga in je huidige werk meer focussen op je sterke i.p.v. je zwakke punten. Maak dat heel tastbaar door iedere maandag concreet te benoemen hoe je dat door minimaal 2 acties die week gaat doen. Bijvoorbeeld: iets waar jij niet goed in bent, delegeren of ermee stoppen (je zult verbaasd zijn hoe weinig mensen dat zullen opmerken) en een specifieke taak naar je toe trekken die past bij waar jij goed in bent.
  • Bekijk iedere vrijdag of het gelukt is en waarom niet/wel.
  • Als je laat zien waar je goed in bent, zal dat soort werk steeds meer op je pad komen. Je begrijpt wat er gebeurt als je doorgaat met waar je niet zo goed in bent, laat staan leuk vindt.

- begin intermezzo - hoe vormgever Nicolette Scholtens het ziet en omschrijft -

Nicolette Scholtens-communicatie advies-grafisch ontwerp

Het onderwerp van deze keer ligt dicht bij mijn motto: 
'Ga alsjeblieft iets doen waar je blij van wordt.' 
En als je dat overal en tegen iedereen roept dan krijg je ook reacties als: 
'Dat kan toch niet...?!' Ik geloof zeker dat het kan. Waarom zou het niet kunnen? 
Ik denk niet dat iedereen hetzelfde zou gaan doen. Omdat iedereen anders is. 
Jij bent anders dan ik. Als je dicht bij jezelf blijft en iets gaat doen waar je hart ligt, 
dan doe je dus iets wat niemand anders doet. Want er is maar 1 van jou. Zo! :)

- einde intermezzo - vormgever Nicolette Scholtens -

Ook good old David Allen kwam weer bovendrijven door deze #kommaarop editie. Je weet wel, de man van Getting Things Done. Hij zegt eigenlijk dat je eerst de basis op orde moet hebben, voordat je kunt gaan doen waar je echt blij van wordt. Anders heb je er simpelweg niet afdoende mentale ruimte voor. Kort samengevat:

  • Als je geen leiding kunt geven aan je eigen werk, als je jezelf niet op 'in-bakje niveau' kunt managen, vergeet het verder dan maar. Visie hebben, kansen zien, van alles willen - dat frustreert en irriteert alleen maar als de basale dingen, zoals e-mail afhandeling en beloftes nakomen aan partners, medewerkers en klanten, niet op orde zijn. 
  • We hebben niet een gebrek aan tijd, maar gebrek aan helderheid. Maak diffuse projecten concreet door je het gewenste resultaat voor te stellen en vervolgens de eerste simpele stap te benoemen én te zetten. Waardoor de volgende stappen ook duidelijker en makkelijker worden.

Valt jou trouwens ook iets op? Dat het altijd maar beter moet. Jij bent niet goed genoeg. En dat geldt net zo hard voor de ander. Het leven kan zoveel mooier. Er is nog zoveel wat je kunt doen en bereiken. Lamleggende keuzestress krijg je ervan. Een luxeprobleem, maar desalniettemin een probleem.

Ik heb al een tijdje een credo: Als je dankbaar bent voor wat er wél is, ben je altijd tevreden. En tevredenheid is de dobber waar geluk uitstekend op blijft drijven. Meer, meer, meer? Ja, inderdaad - meer genoegen nemen met wat we allemaal al hebben en nu al zijn en kunnen. Op de één of andere manier vloeit daar een prettiger soort ambitie uit voort.

En hee, wat blijkt? Als je vanuit zo'n mindset leeft, dan word je eigenlijk best wel heel erg.... blij!


- slotakkoord - hoe lifecoach Patrick Mundus het ziet en omschrijft -

Patrick Mundus-Life en Spiritual Coaching-Meditation Teacher

[Eigen foto. Een wijnkist in de open haard. Mensen horen niet in hokjes. 
We dragen geen stempel. De vrijheid onszelf te zijn, is ons geboorterecht.]

Soms droom ik van een mooie wereld waarin dit denken niet bestaat. 
Hoe vrij en blij zou de mens dan leven. Samen met en voor elkaar.

Meer nog dan dat anderen ons beperken, beknotten we onszelf.
Door te luisteren, maar vooral door te doen wat anderen van ons verlangen.
We lopen mak in de rij. Gewillig staan we toe dat we in hokjes worden geduwd.
Doe maar normaal. Dat is al gek genoeg.
Als je doet waar je blij van wordt, ben je een egoïst. Of asociaal.
Wat maakt dit dan de ander die verlangt, soms eist, dat jij doet waar hij blij van wordt...
We betalen een hoge prijs voor het niet eerlijk durven zijn naar onszelf.

Als je ontdekt dat niets moet, maar dat alles kan.
Als je beseft dat er weinig vanzelfsprekend is, maar veel om dankbaar voor te zijn.
Als je dat eeuwig denken tot rust kunt brengen zodat het verdomde piekeren stopt…
Dan ontdek je de stilte van je hart.
En dat elke dag een kostbaar geschenk draagt.
Te mogen leven. Te kunnen zijn.

Het mooiste geschenk dat jij jezelf én anderen kunt geven, is in alles jezelf te zijn.
Als je doet waarvoor je hier op aarde bent en mensen helpt vanuit je hart.
Dan straalt blijvende vreugde met elke klop van dat hart.

Denk even niet aan hoe het hoort. 
Voel wat je zelf wilt. En ga ervoor.
Leven in verbinding met je hart.
En in de vrijheid jezelf te zijn. 
Dat is namelijk waar alles begint: bij jezelf.
- einde slotakkoord - lifecoach Patrick Mundus -


Lees en/of bekijk de (beeld)blogs over dit onderwerp ook op de #kommaarop site van de fotografen Agnes Swart en Tessa Wiegerinck, op de blog van theatermaker Jacob Jan Voerman en op de site van vormgever Nicolette Scholtens.

vrijdag 31 januari 2014

Wat heb jij een dikke reet zeg! - en ander vrouwenleed

blog-Sonja van Vuren
Ze ziet er prachtig uit. Herstel. Ze is prachtig. Hoe ze het kan, op van die enorme hoge hakken lopen, ik weet het niet, maar als een panter zwiert ze op haar doel af. Of dat nou een afspraak, haar laptop of de keuken is. En praten dat ze kan, deze vakvrouw. Of moet ik zeggen, 'fileren'? Niet iedereen is ertegen bestand, maar dat kan haar niet schelen. Prachtig vind ik dat, die gezonde arrogantie, juist gedoseerd.

Toch klopt er iets niet.


"Wat dan?!"vraag jij je verbouwereerd af, na het lezen van zo'n intro. Ach. Het is die algemeen bekende en wijdverspreide vrouwenkwaal: we zijn massaal ontevreden over ons uiterlijk.

Dus geef een compliment over haar sierlijke wandelgang en hup: "Ik draag alleen maar hoge hakken omdat ik zo klein ben." Zeg iets over hoe mooi die jurk haar staat en hup: "Ja, dan zie je m'n brede heupen en dikke kont tenminste niet zo."

Je zou er terstond alleen nog maar iets propperig kleins door zien.


Maar dat zie ik niet, écht niet. En dat schrijf ik niet uit beleefdheid. Misschien komt het omdat ik maatje 34 smal ben, dat ik al die vrouwelijke vormen prachtig vind.

Daarnaast herken ik het maar al te goed. Je wilt niet weten hoe ik over mezelf dacht en sprak, tot nog maar kort geleden. Het mooie van mensen zien, deed ik altijd al graag, maar nu doe ik dat niet meer met een voor mij werkelijk áltijd negatief vergelijkingsresultaat.

blog-Sonja van Vuren Andere mensen 'zien', wordt daardoor een stuk leuker.


Want laten we wel wezen, door al dat vergelijken, ben je nogal veel met jezelf bezig. Voordat je het weet, word je nog jaloers ook.

En maar ratelen over wat er allemaal niet aan je deugt zodra de 'kans' zich voordoet. Dat 'connect' niet echt lekker, zeg maar.

Mannen kijken veel praktischer naar hun lichaam.


Als alles zo'n beetje functioneert, is het allang prima. (Ik weet het, ik generaliseer - is voor 'the sake of the argument' enzo. Gewoon verder lezen.) Waar komt dat verschil vandaan?

Laatst zagen manlief en ik een Belgisch tv programma dat over vrouwen als lustobject ging. Bij het onderzoek waren alleen vrouwen betrokken. In die zin, dat vrouwen foto's van andere vrouwen voorgeschoteld kregen en er gekeken werd naar hun eigen tevredenheid. Wat bleek?

Zowel naar zichzelf als naar andere vrouwen keken ze op een 'lustobject manier'.


Logisch, was de conclusie van de professor (v), vrouwen zijn gewend om als lustobject gezien te worden. Dus als ze zichzelf niet als zodanig zien, bederft dat de nodige lichaamspret.

Vrouwen die zichzelf wél aantrekkelijk vinden, genieten ervan om naar zichzelf te kijken en zich bijvoorbeeld uitgebreid in te smeren. Ook in algemene zin hebben deze vrouwen meer (zelf)vertrouwen en plezier in het leven.

Het klonk ons zeer aannemelijk in de oren. Benieuwd wat Truus uit de intro ervan vindt....

vrijdag 24 januari 2014

Al die storytelling bullshit.... doodmoe word je ervan....



Toen internet nog niet zo belangrijk was.


Toen je nog 'gewoon' geld kon verdienen zonder te hoeven koeren over 'onderscheidend vermogen'. Laat staan ernaar handelen. Moet je zien hoe het nu gaat, met al die storytelling bullshit....

blog-Sonja van Vuren-storytellingWe willen wel onderscheidend zijn, maar niet de bijbehorende consequenties dragen. Resultaat: grijze middelmaat. Een écht statement, moet je tenslotte waarmaken.

Waarbij de feitelijke onderbouwing niet eens het belangrijkste is. Het gaat erom of je mensen erin kunt laten geloven. Zodanig dat ze in beweging willen komen. Minimale vereiste is dan wel dat je er zelf in gelooft.

Er zijn echter niet zo veel MKB'ers en zzp'ers die écht geloven in hun verhaal. 

 communiceert niet alleen leuk naar de buitenwereld. Het geeft jou (en je organisatie) kracht. Als ware het een mantra.

  • Dan ben je in staat om steeds weer met overtuiging het gesprek aan te gaan.
  • Neem je de onvermijdelijke fouten voor lief.
  • Herken en vier je ieder succes, groot en klein.
  • Is het een eindeloze en broodnodige energiebron.

geloof je er niet écht in. Toch?

En (potentiële) klanten gaan echt niet geloven wat jij eigenlijk ook niet gelooft.

vrijdag 17 januari 2014

Weet je waar jij moet gaan staan? In je eigen kracht!

Beste ..... Ik weet je naam niet, want ik ken je niet. Heb je nog nooit gezien, gehoord, gelezen, laat staan aangeraakt. Toch weet ik dat je je best doet. En niet zo'n klein beetje ook. Om iets bij te dragen. Van betekenis te zijn. Iets waardevols te leveren. Vanuit je eigen kracht. Uiteraard. Je moet er tenslotte zelf voor zorgen dat je courant blijft. Bouwen aan je eigen merk, personal branding. Een must do, aldus menig marketerende coach.

blog-Sonja van Vuren

Ieder mens heeft tenslotte een unieke waarde. Daar moet je maximaal rendement uit halen!


Da's goed voor jou en daar wordt de samenleving beter van. Met 'beter' wordt nogal eens 'goedkoper' bedoeld, maar dat mag de pret niet drukken. Want het bezuinigt veel te lekker weg, doen alsof iedereen zich makkelijk kan redden in een steeds complexer wordende wereld.

De maakbare samenleving is alive en kick't pijnlijk.


Wanneer is dat eigenlijk gebeurd, dat alles en iedereen tot onderdeel van een soort productieketen is verworden? Het is in ieder geval het gevolg van een prestatiesamenleving die altijd maar meer, meer, meer wil. En daarvoor moet je groeien, groeien, groeien.

Zodra die cyclus ophoudt, stagneert de boel.


Dus de radartjes, jij en ik en iedereen, moeten vooral als de gesmeerde bliksem blijven doordraaien. En als je doldraait? Simpel. Ander radartje erin. Dan blijk je ineens minder uniek dan je aangepraat is. Het 'unieke' zit erin dat als je faalt, we alleen maar jou daar de schuld van kunnen geven.

Had je maar in je eigen kracht moeten blijven staan!


Wie heeft die kreet eigenlijk bedacht? En dan nog, uiteindelijk is het slechts een bepaalde manier van denken, een idee. Net als de flesjes water die ons aangepraat zijn, terwijl het schoonste drinkwater ter wereld uit Nederlandse kranen stroomt.

Maar dan hou je in ieder geval nog iets vast - een flesje.


Een gedachte is anders. Die gaat als het ware ondergronds, zodra hij 'waar' is. Het idee wordt niet meer bevraagd. Wordt onderdeel van de bril waardoor je de wereld ziet. Een algemeen geaccepteerde gedachte, wordt een maatschappelijke verwachting of eis.

Neem zo'n ingeburgerde uitspraak als 'tijd is geld'.


Als tijd tot een betaalmiddel verwordt, moeten wij haar efficiënt investeren. En het betekent ook dat je tijd kunt verspillen en verliezen. Alles wat je doet, 'kost' tijd. Dus alles wat je doet, moet iets 'opleveren'.

Zo ga je elkaar vanzelf als economische eenheden beschouwen.


Wat helemaal niet zo raar is, als je onderdeel van een productieketen bent. Trek het nog verder door en het is volstrekt logisch dat je geen 'middelen' investeert in mensen die het intensieve tempo niet (meer) kunnen bijbenen. Dan moeten de burgers het maar verplicht onder elkaar uitzoeken.

blog-Sonja van Vuren"Maar wat ga jij er nou zelf aan doen?!"


Natuurlijk is dat in de huidige tijd een graag gestelde vraag. Neem zelf positief het heft in handen! Niet zeuren, maar doen!

Ik wil niet zeuren. Maar ook even niet doen. Ik wil (eigen) onderliggende aannames ontdekken, bevragen, onderzoeken en geen kopstoten meer geven tegen steeds dezelfde muren. Al lijkt dat nog zo actiegericht, als beide niet van wijken of meegeven weten, schiet je geen mm op.

Door dit te 'doen', doe ik straks misschien iets heel anders, dan wat mij op dit moment verstandig lijkt.


Zo heb ik door de tijd te nemen voor reflectie, onlangs ontdekt dat ik hoogsensitief ben. Ja, het is weer zo'n 'label' wat opgeplakt wordt. Maar 'goed labelen', brengt inzicht en begrip met zich mee en maakt nieuwe energie vrij, waardoor je je leven beter passend kunt inrichten. Wat uiteindelijk juist meer 'oplevert'.

Als je weet wat je moet laten, zie je veel beter wat je wel kunt doen, waar je (niet) goed in bent en wat (niet) bij je past.

vrijdag 10 januari 2014

Minder geld, meer tijd én een mooi bedrijf neerzetten.... Inderdaad #kommaarop zeg!

Van die tv programma's over mensen die naar het buitenland vertrekken om daar een eigen bedrijf te beginnen. Kijk jij er ook wel eens naar? Mijn man en ik hebben een tijd lang geen uitzending gemist. Steeds weer zagen we hoe mensen zich verheugden op 'meer quality time samen'. Steeds bleek dat het in de praktijk vooral 'hard werkende tijd en heel moe zijn samen' was. Met alle bijbehorende stress en frustratie. Want dat krijg je, als verwachtingen en realiteit niet met elkaar overeenkomen. Ik moest hieraan denken vanwege het onlangs via Twitter gecrowdsourcede #kommaarop blog onderwerp (met dank aan @EveNietsHoeve):

"Over minder geld, meer tijd en dan ook nog een gastvrij-mooi-bedrijf neerzetten."


Je hoeft geen psychologieboeken gelezen te hebben om te weten dat er een verschil zit tussen wat mensen doen en wat ze écht willen. Er is nogal veel waarvan we vinden dat we het moeten doen. Anderen en 'de maatschappij' stellen tenslotte zo hun (onverwachte) eisen....

Wat je ook niet moet uitvlakken, zijn dieperliggende overtuigingen en hoe die onbewust je gedrag sturen. Je kunt proberen te doen wat je rationeel het beste vindt. Maar als je doel niet in lijn is met wat je ten diepste voelt, verhindert dat innerlijke conflict zowel doel- als zelfrealisatie.

- begin intermezzo - hoe fotograaf Agnes Swart het ziet en omschrijft -

Agnes Swart-fotograaf-kommaarop-10jan14

"Allereerst ‘bird in a hand’: voor je allerlei risico’s neemt, waarvan je niet weet 
wat ze zullen opleveren, kijk eerst wat je hebt, wat je weet en wat je kunt."

"Ten tweede: wees creatief met wat je hebt. Mijn oma zei vroeger in de kerk 
bij de collecte altijd: als je geen geld hebt, doe je er maar een knoop in."

"Daarnaast: kijk welk laaghangend fruit er hangt en pluk het 
(gebruik je ervaring en je bestaande netwerk)."

"Tot slot: doe met je hart, dat maakt uiteindelijk dat 
mensen voor jou en je gastvrijheid kiezen."

- einde intermezzo - fotograaf Agnes Swart -


Wat vind jij het állerbelangrijkst?


Jouw antwoord op deze vraag is de kern van de zaak. Als dat niet past bij het doel wat je zegt na te streven, dan is er geen écht committment om de benodigde stappen te zetten. Zoiets is een frustratiegarantie voor jezelf én je omgeving. Kijk maar naar binnen en om je heen en naar die tv programma's - bewijs te over.

Ik heb 2013, m'n eerste jaar als zelfstandige, gebruikt om mijn eigen antwoord te vinden op die vraag. Los van wat anderen willen en normen loslatend waarvan je vindt dat je eraan moet voldoen om een 'deugdelijk mens' te zijn. Dan kom je tot de essentie en die is voor mij:

Vrij en onafhankelijk zijn, met (en door) zo min mogelijk verplichtingen, verwachtingen en wensen.


Dat is niet het profiel van een ondernemer - ik blijk een rasechte freelancer te zijn. Als je die essentie te pakken hebt, begrijp je direct waarom bepaalde zaken niet van de grond komen. En waarom wat wél lukt zo goed gaat en zo lekker voelt. Ineens wordt je energie gebundeld in plaats van versplinterd. Resultaat: helder (in)zicht.

Capaciteiten en talenten zijn belangrijk. Iets willen, maar het écht niet kunnen, is nogal onpraktisch. Maar dát je iets kan, betekent nog niet dat je er iets mee moet doen. Enkel uitgaan van bepaalde kwaliteiten en daar naar handelen, kan namelijk voorbij gaan aan wat voor jou existentieel belangrijk is.

  • Waar valt bij jou écht niet aan te tornen? 
  • Bij wat komt iedere vezel van je lichaam in verzet?
  • Waar ga je van gloeien en word je intens blij?

- begin intermezzo - hoe fotograaf Tessa Wiegerinck het ziet en omschrijft -

Tessa Wiegerinck-fotograaf-kommaarop-10jan14

"Als je denkt vanuit overvloed zijn de mogelijkheden oneindig."

- einde intermezzo - fotograaf Tessa Wiegerinck -


Als je weet wat je ten diepste drijft, wil je het leven dat je leidt. Altijd.


Je kunt niet zómaar 'alles' hebben in het leven (wat dat dan ook moge zijn). Dat snappen we allemaal. Maar als wat je doet, aansluit bij jouw diepgewortelde drijfveren, dan is dat al heel wat.

Terug naar die #kommaarop vraag dus: Kun je meer vrije tijd hebben, genoegen nemen met minder geld én een mooi bedrijf opbouwen combineren? Ik denk dat het afhankelijk is van de betekenis die jij aan deze 3 dingen geeft. Bijvoorbeeld:

  • Denk je bij 'meer vrije tijd' aan je vervelen en doelloosheid of heb je een aantal interesses die je veel plezier geven en waar je niet op uitgekeken raakt?
  • Als je geniet van uit eten en op vakantie gaan en je het verwennerij vindt om regelmatig te shoppen, dan betekent 'minder geld' iets anders, dan wanneer je een lezende huismus bent.
  • Vind je dat een 'mooi eigen bedrijf' groot moet zijn, met navenante opbrengsten, of denk je dat vooral sociale impact groots maakt?

Mijn ervaring is, dat échte antwoorden alleen te geven zijn als je weet wat voor jou van cruciaal, existentieel belang is. Los van wat anderen graag willen en wat jij op basis van conformiteit van jezelf verwacht.

Het gaat niet om meer vrije tijd, maar om meer vrijheid tijd. 


Vrije tijd = relaxen. Vrijheid tijd = ontdekken wat je ten diepste drijft en in staat zijn daar wat mee te doen. Dus ja, vanuit hoe ik erin sta, is minder geld, meer vrije en vrijheid tijd en zakelijk iets moois opbouwen, te combineren. Na een zoekend 2013, wordt 2014 een praktijkjaar....

- slotakkoord - hoe illustrator Calliope den Ouden het ziet en omschrijft -

Calliope den Ouden-Illustrator-kommaarop-10jan14

"Vaak wil je een smörgåsbord aanbieden aan diensten, opties en extra's. 
Ook al zou je veel tijd en veel geld hebben, dan nog is het goed je te focussen 
op je sterke punten en het uitdiepen van de diensten waarin jij de beste kan zijn. 
Je schept zo plezier in je werk en je publiek weet exact 
waarop ze jou kunnen vinden en aanraden."

- einde slotakkoord - illustrator Calliope den Ouden -


Lees en bekijk de (beeld)blogs over dit onderwerp ook op de #kommaarop site van de fotografen Agnes Swart en Tessa Wiegerinck en de site van Calliope den Ouden.

donderdag 2 januari 2014

Doen waar je NIET goed in bent.... Logisch toch?!

Dingen doen waar je niet goed in bent. Ik zie het om me heen en heb het zelf ervaren. Je hebt een leuk gesprek. Er is een klik. Helaas heeft de ander op dat moment niet nodig waar jij goed in bent. Maar ze zijn wel op zoek naar iets anders. Iets waar jij ook wat vanaf weet. Dus als er gevraagd wordt: "Doe jij dat ook?" heb je voordat je het weet "ja" of zelfs "Ja, natuurlijk!" gezegd. In de hoop dat je in een latere fase wél 'jouw ding' kunt doen - en dan heb je die klant maar alvast binnen. Toch?

Op weg naar de zaak kruipt er een lichte paniek omhoog. 


Als een razende ga jij of één van je medewerkers op zoek naar iemand die wél kan waar jij net 'ja' tegen gezegd hebt. Pfoeh, iemand gevonden! Lang leve Social Media! Nu kun je de offerte maken en jawel, al snel wordt deze akkoord bevonden.

Vervolgens blijkt het niet mee te vallen om iets te begeleiden waar je eigenlijk niet genoeg verstand van hebt. En dat ook nog eens voor een nieuwe klant.... Met een nieuwe leverancier.... Laatstgenoemde is eigenlijk een vreemde voor je. Jullie hebben geen tijd gehad om elkaar beter te leren kennen, zonder de stress van een deadline. 

blog-Sonja van Vuren Eigenlijk weet je niet zo goed wat je aan elkaar hebt. 


Niet bepaald een stevige basis om met vertrouwen een klus doortastend te klaren. Tel daar ook nog eens je eigen onzekerheid bij op, omdat je niet goed weet waar je nu eigenlijk mee bezig bent. Hoe kun je die 3e partij op z'n merites beoordelen? Hoe weet je of wat jij doorstuurt naar je klant klopt?

Ondertussen denkt die klant dat jij precies weet waar je mee bezig bent. Althans, aanvankelijk. Vroeg of laat gaat voornoemde zich wreken. Dat kan niet anders. En het neemt allerlei vormen aan:

  • Afspraken en toezeggingen worden niet nagekomen.
  • Het proces duurt veel langer dan verwacht.
  • Er wordt door alle partijen veel energie in gestoken, maar het sprankelt niet. 
  • Wat uiteindelijk 'opgeleverd' wordt, voldoet niet aan de eisen en verwachtingen.

Als deze klant straks hard nodig heeft waar jij wél goed in bent, zal hij/zij niet bij jou aankloppen, na zo'n slechte ervaring. Het punt is dat, om 'jouw ding' ijzersterk te kunnen doen, je vaak veel van aanpalende zaken weet. Maar dat is wat anders dan er zodanig verstand van hebben dat je het in de praktijk kunt brengen.

Daarnaast is in het land der blinden éénoog koning. Je weet al snel meer dan de gemiddelde (potentiële) klant. Hetzelfde geldt overigens ook andersom. Logisch, ieder z'n business. Dat is waarom we voor bepaalde zaken leveranciers nodig hebben. We kunnen gelukkig niet alles zelf. Zo hebben anderen ook nog wat te doen. ;-)
blog-Sonja van Vuren

Vroeger kon je nog wel marge maken op doorgeefluik zijn. 


De tijd dat je dat structureel kon doen, bijvoorbeeld op drukwerk, is voorbij. Internet, technologische ontwikke-lingen en nieuwe samenwerkingsvormen, zorgen voor transparantie. In deze nieuwe realiteit overleven nodeloos prijsopdrijvende tussenpersonen niet. Je moet tegen-woordig (gelukkig!) daadwerkelijk waarde toevoegen.


Jouw bijdrage moet er dus iets toe doen. Dat hoeft lang niet altijd heel concreet en tastbaar te zijn. Zo is een procesbegeleider, die vanuit een nieuwe strategie relevante informatie en deelnemers verbindt, waardoor de juiste acties worden ondernomen, waardevol.

Het komt erop neer dat je doet waar je verstand van hebt, waar je goed in bent en wat je leuk vindt. Op een manier die bij jou past en aansluit op wat de markt nodig heeft. Daar worden alle betrokkenen blij en succesvoller van. En het houdt je blik scherp en onderzoekend gericht op wat nou écht jouw 'toegevoegde waarde' is.... en wat niet....

Tenslotte is je verhaal pas écht scherp als overduidelijk is waarvoor een klant NIET bij jou moet zijn.